گل مراد
بدیدم شاخه خشکی در آتش
سراپا شعله می افشاند و می گفت
که تا پیوند نخل سبز بودم
گلی بر من چنین زیبنده نشکفت
سبقت
همه در بحر ناپیداکناریم
همه بر کوهه موجی سواریم
در این جا اول و آخر کسی نیست
چو ساحل نی و مقصد هم نداریم
فانوس؟
نه راهی و نه بی راهیست پیدا
شبی تاریک و هولی بس سترگ است
نشین یک دم بیندیش ای برادر
کجا فانوس دیدی؟
چشم گرگ است!
خواص و عوام
نشسته دور آتش محفلی شاد
سخن از حکمت و فرهنگ دارند
ولی از پرتو رقصنده آتش
در آن سو سایهاشان جنگ دارند.
چرا؟
نمی دانم به چشمت چند و چونم
ولی یادت به هیجا جوشنم شد
نیم گر در شمار دوستانت
چرا هر دشمن تو دشمنم شد؟
منت
کسان که خویش خاص الخاص خوانند
کجا که صاد باشد داس خوانند
به زخم دل نمک پاشند وانگه
اگر نالی نمک نشناس خوانند
حق
هرچند اسیر سرنوشت آمده است
مختار میان خوب و زشت آمده است
نه طاقت گرما و نه سرما دارد
حق دارد آدم:
از بهشت آمده است
انعام
انعامی اگر ز دهر پنهانم بود
درد دگری بود نه درمانم بود
بازی که پراندم چو واپس آمد
در چنگالش کبک غزلخوانم بود
گلدان اساطیری به خاک آکنده
یک لاله در او کشیده سر با خنده
نقشیست ز لاله بر سفال گلدان
تو هفت هزار ساله دیدی زنده؟!
Тахти Чамшед
Гулдони асотири ба хок оганда
Як лола дар он кашида сар бо ханда
Нақшест зи лола бар сафоли гулдон
?!Ту ҳафтҳазорсола диди зинда
به نام خداوند مهربان
(در پای تقویم)
نوروز روز خلقت انسان است
روز گشودن در گیهان است
روز شکفتن گل خورشید است
روز تولد مه آبان است
نوروز روز طنطنه امید
نوروز روز رویش ایمان است
نوروز روز و ساعت میثاق است
یاداور نخستین پیمان است
نوروز روز شستن لوح دل
از نقشهای باطل شیطان است
دانی چرا به سفره نوروزی
ایینه در برابر قرآن است؟
تا که به روی خویش نظر سازی
روی تو نیز مصحف یزدان است
روز فروغ جام جهان بین است
پیدایی نگین سلیمان است
شیرازبند معرفت توران
آیینه تمدن ایران است
نوروز روز بستن ضحاک است
روز فرار گله دیوان است
روزی که باد رایحه مینوست
هر شاخه خشک و تر همه ریحان است
روزی که با سخن نتوان نازید
روزی که خاک و آب غزل خوان است
روزی که برشمردن اورادش
دلسوزتر ز چامه حسان است
گر کار بندی این همه تدبیر است
ور ناز جوی آن همه افسانست
نوروز روز عدل و سخا و جود
نوروز همسرشت مسلمان است
هر چیز که خدا نپسندد نیست
مجموعه خدای پسندان است
نوروز رمز دولت سامانیست
کار جهان از آن چو به سامان است
روزی که هر کهن بشود تازه
در باستان طراوت بستان است
باغ نشاط خرم کشمیر است
هر جای که شکسته بیابان است...
بازای ای فرشته فرخ پی
بازای ای که در قدمت جان است
بازای که ستاده به صد امید
در آستانه تو کوهستان است
مینای صبح و آن شفق رنگین
در آبگینه لعل بدخشان است
بازآ به دشتهای هزاران یشت
از سبزه صد صحیفه و دیوان است
باز آ و خوش خرام به لالستان
هر لاله یک پیاله پیمانست
رنگ دیگر مجوی از این لاله
یکرنگ چون شهادت نعمان است
جان جهان به دامن تو بستست
امروز که جهانت به فرمان است
میلاد تو ولادت فرهنگ است
آغاز تو مقدم زروان است
روز زوال سلطنت ظلمت
روز جلال آل خراسان است.
Ба номи Худованди мехрубон
НАВРЎЗ
(дар хошияи таквим)
,Наврўз рўзи хилкати Инсон аст
.Рўзи гушудани дари кайхон аст
,Рўзи шукуфтани гули Хуршед аст
.Рўзи таваллуди махи Обон аст
,Наврўз рўзи тантанаи уммед
.Наврўз рўзи рўйиши имон аст
,Наврўз рўзу соати мисок аст
.Ёдовари нахустин паймон аст
Наврўз рўзи шустани лавхи дил
.Аз накшхои ботили шайтон аст
Дони, чаро ба суфраи наврўзи
?Ойина дар баробари Куръон аст
,То ки ба рўйи хеш назар сози
.Рўйи ту низ мусхафи Яздон аст
,Рўзи фурўги чоми чахонбин аст
.Пайдоии нигини Сулаймон аст
,Шерозбанди маърифати Тўрон
.Ойинаи тамаддуни Эрон аст
,Наврўз рўзи бастани Заххок аст
.Рўзи фирори галлаи девон аст
,Рўзе, ки бод роихаи минуст
.Хар шоха хушку тар хама райхон аст
,Рўзе, ки бо сухан натавон нозид
.Рўзе, ки обу хок газалхон аст
Рўзе, ки баршумурдани авродаш
.Дилсўзтар зи чомаи Хассон аст
Гар кор банди, ин хама тадбир аст
.В-ар ноз чўйи, он хама афсонаст
,Наврўз рўзи адлу сахову чуд
.Наврўз хамсиришти мусулмон аст
,Хар чиз ки Худо написандад, нест
.Мачмўаи худойписандон аст
,Наврўз рамзи давлати Сомонист
.Кори чахон аз он чу ба сомон аст
,Рўзе, ки хар кухан бишавад тоза
.Дар бостон таровати бустон аст
Боги Нишоти хуррами Кашмир аст
...Хар чой, ки шикаста биёбон аст
,Бозой, эй фариштаи фаррухпай
.Бозой, эй ки дар кадамат чон аст
Бозой, ки ситода ба сад уммед
.Дар остонаи ту кўхистон аст
Минои субху он шафаки рангин
.Дар обгина лаъли Бадахшон аст
Бозо, ба даштхои хазороняшт
.Аз сабза сад сахифаву девон аст
,Бозову хуш хиром ба лоластон
.Хар лола як пиёлаи паймонаст
,Ранги дигар мачўй аз ин лола
.Якранг чун шаходати Нўъмон аст
,Чони чахон ба домани ту бастаст
.Имрўз, ки чахонт ба фармон аст
,Милоди ту валодати фарханг аст
.Огози ту мукаддами Зарвон аст
Рўзи заволи салтанати зулмат
Рузи чалоли Оли Хуросон аст
میهن نوروز
بیا ای جاودان پیروز
نوروز جهان افروز
بیار آن جام جان افروز
هزاران دست سبز از خاک بالا می شود امروز
ید خضرا هزاران از پی امداد می آید!
تو گوی خوجه خضر است بهمن
هر کجایی که فروکش می کند دامن
بپا می گردد آن جا رستخیز سبزه و ریحان و آویشن
صداقت سبز می گردد
سخا هم سبز می گردد
به دست پیر باایمان عصا هم سبز می گردد
به زیر پای زاهد بوریا هم سبز می گردد.
به کوه و دشت و برزن انقلاب نور می جوشد
شراب نور در رگهای هستی می شود جاری
نشاط روز نو در پیکر انگور می پیچد
به خاک افتاده تاک ناتوان هم می چخد بالا
میان بازوانش می فشارد چون برادر شهچناران را
به صد جام زمرد می کشاند مشک باران را
و جوی مولیان از دامن مهتاب می آید
به خون خفتگان برق از سرود ناب می آید
شهنشاه خراسان
آفتاب گوهر انسان پیام روشن یزدان
دیگر ره خانه امید را پرنور می سازد.
سلام ای خاک، ای مادر
سلام ای مصدر پاکیزه ی گوهر
به هر بذری که در قلب تو نذر سرفرازی هاست
به هر برگی که در دامان تو سر مانده از پایز
به زیر مرحم جان پرورد نوباوگانت را
به هر جوای که در رخسار تو از اشک سرشار است
به هر راهی که روی قلب زخمین تو هموار است
به هر کوهی که دور دامن سبز تو دیوار است
به هر چشمی
به هر قلبی
که با یاد تو بیدار است.
چنین تا جاودان بیدار بادا جان غمخواران
چنین تا جاودان سرشار بادا جام هوشیاران!
سلام ای پاک مرز رنجبر
ای میهن نوروز
که خاک پای تو بر فرق نومیدی
چو آن خاکی که کوهستانیان بر سنگ می ریزند
هزاران خوشه شاداب را بر سنگ وریاند
ز سنگ ارزنگ رویاند
تورا کی می توان در ظلمت شبها فرو پیچید
تو را کی می توان در پای دیو نا امیدی سر فرود آورد
درخت باور تو سر به عرش راستان دارد
جهان از هفت خوان تو هزاران داستان دارد
ز پشت هفت خوانت هفت سین آورده ای امروز
نخستین سین سلام ما به یاران باد
سلام ما به خاک و آفتاب و باد و باران باد
سلام ما به بلبل های یاسین خوان تو بادا
که با آیات یاسین یاس را از دل همی رانند
که با ایات یاسین یاس هارا می شکوفانند.
الا نوروز جان افروز
الا پیک جهان افروز
دمی با کاروان گل نوردی کوهسارانرا
دمی با اشک نیسان برفروزی لاله زاران را
ببر باری سلام انتظاران را
دیار شهریاران گوشه بام شهره یاران را
بر این خاک کهن
تا آسمان برپاست تا خورشید می تابد
زر ناب دری جاریست چون دریا
ز نور روی انسان آئینه سرشار می گردد
موذن با صدای بلبلان بیدار می گردد
هلال ماه در هر چشمه ای چون ماهی طلاست
شکرنم میتراود از نسیم صبح در شبگیر
سحر خواب تو با بشکفتن گل می شود تعبیر
در این جا سرمه شب روشنی دیده روز است
به هر ائین که خواهی
تاجیکستان
میهن جاوید نوروز است!
لوح پیمان ما دارد مهر سبز خدا میهن
سنگ کوهت به سر بادم گر بپویم خطا میهن
پاک آییۀ آیین جوهر از خاک تو دارد
مهر با خاک پاک توست سنت مصطفی میهن
کان سنگ صبوری تو مخزن آب و نوری تو
آسیا از تو گردان است در همه آسیا میهن
تا به نامت کند تحریر قوم تو سرنوشتش را
پنجه در پنجه افکنده بارها با قضا میهن
پاسداران خوان خویش در کف دست جان خویش
نیست خلقی چو خلق تو در جهان پارسا میهن
می شناسم جهانت را هفت رنگ کمانت را
شعلۀ خاورانت را نیست رنگ ریا میهن
تا نبالد ز حال تو دشمن بدسگال تو
صنعت عاشقان توست گریۀ بی صدا میهن
چون توانم ادا کردن پاس این آشنای را
من که بودم تمام عمر با غمت آشنا میهن
مهره از مهر تو دارد قامت انتظارانت
چشم شب زنده دارانت از تو گیرد ضیا میهن
شاهرود زبان ما تا رود بر روان ما
از نهاد تو می جوشد مصدر بی فنا میهن
محوری جز لوای مهر بر ستیغ تو پایا نیست
پرچمت آفتاب توست مطلع آریا میهن.
آگست 2011
امید زنده است اگر یاد زنده است
هر بند این درخت ز بنیاد زنده است.
تا می تبد دلت که کند کوه یأس را
در بیستون هست تو فرهاد زنده است.
یک سنگ کوهسار وطن بی شرار نیست
در جوف سنگ هم دل آزاد زنده است.
اصل تو در تو هست که از آن دم سروش
در نای استخوان تو فریاد زنده است.
تا دست مادران به سر سبز زندگیست
امید بر شفاعت و امداد زنده است.
در چار سوی تو همه پیکار خودگریست
پتگ گران و کاوه حداد زنده است.
من "زنده باد" می نسرایم که این وطن
با "زنده باد" من نه،
به ایجاد زنده است.
وقت است تابه معجزه احیای خد کنیم
با آن شکوه و فره که اجداد زنده است.
بیدل، به پند تو دل من کار می کند:
با شاد زنده است و به ناشاد زنده است.
ژوئن 2011
خزان
چنار تهمتن خزان می فشاند
چه بویی شنیدست از باد این صبح
که با بی وفای
به سر آنچه پرورده بد روزگاران
به پا می نشاند.
احساس
نیست میلم به سیر باغ وحوش.
شیر را در قفس نخواهم دید:
آنچه بر خویشتن نمی خواهم
آنچنان هم به کس نخواهم دید.
دو هوا
لب دریچه بازی
کنار صحنه بازی
که کودکان سبک سر به دست ها طبطاب1
به شور و ولوله چوگان پیاده می بازند
قناری
در قفسی هست و
ماهی
در قفساب2
قناری
منتظر است
که اتفاق بیفتد و بشکند قفسش
ولیک ماهی
به صد اظطراب
پیچ و تاب
نفس نفس بزند،
خدا خدا بکند،
صد التجا بکند
که نشکند قفساب!
---------------
1. طبطاب – چوبدست چوگان بازی.
2. قفساب – آکواریوم، فقس ماهی.
یال دریا
شانه در شانه می زند امواج
یال دریا ستبر و پیچان است
شانه ها بشکنند و محو شوند
باز هم در هم و پریشان است
یال دریا
چو روزگار ما.
نکته
مقیم خانه ی دریا توان شد
چو ماهی گر توانی بی زبان شد.
دلیل عیب پرگوی همین بس
زبان، یک نقطه افزودم، "زیان" شد.
پیر
قامتت شکسته است
لیک
قیمتت به جاست.
خضر راه من
قیمت تو به قامت نیست،
خاک پای تو
توتیاست.
رابیندرانات تاگور
خرده ها
(برگردان به فارسی از ترجمه روسی کالوباوسکی و توبینسکی)
1. . صبحی پشت پنجره خود نشسته ام، دنیا درست مثل رهگذریست: او برای دقیقه ای درنگ می کند، به سوی من سری تکان می دهد و می گذرد.
2. . گذر این پاره های اندیشه مثل خشخش برگ هاست: شادانه در ذهن من صدا می دهند
3. آسایش نیز با کار پیوند دارد چنان که پلک با چشم.
4. اشک های زمین گل تبسم اورا آب می دهند.
5. آن که چراغ خودرا در پشت می نهد سایه اش از وی پیش می افتد.
6. اگر سرشک شما هنگام غروب چشمانتان را تیره می کند پس نگاه شمارا در برابر ستاره ها هم می بندد.
7. ریگی که مجرای رود را پوشیده است در طلب امواج شرفه دار آب به مناجات نشسته.
اما راکد است، آیا جذب سیلان آب می شود؟
8. تیرگی نگاه او همان گونه خواب های سنگین را می دمد، چنان که باران شب.
9. ما باری در خواب دیدیم که به هم بیگانه ایم. بیداری ما آن بود که دریافتیم: چه قدر برای یکدیگر عزیز هستیم.
10. اندوه در قلب راضی خاموش گردید چنان که شفق شام میان درختان ساکت.
11. غبار های ناعیان به دلم می رسند چون نسیم و موج مناجات گونه سرود او.
12. دریا! سخن تو از چیست؟
- سخن من سوال جاویدان است.
آسمانا! پاسخ تو چیست؟
- سکوت جاویدان.
13. دل من! گوش بده بر نجوای جهان که عشق را بر تو عرضه کرده است.
14. اسرار خلاقیت شبیه تیرگی شب است: آن سرشار عظمت است. غرور دانش دقیقا مثل مه صبح گاه است.
15. پرندگان دیر مانده که تابستان را به سرودن سپری کردند پیش از پرواز پشت پنجره ی من با سرود بدرود درنگ می کنند.
و همزمان برگهای خزان: این ها سرودن نمی دانند، خشخش می کنند و می ریزند با آه.
16. ای رمه جهانگردان کوچک، بگذار همیشه بال افشانی شما در سرود من باقی بماند.
17. شما اصل خودرا نمی بینید، آنچه شما از خود می بینید تنها سایه ی شماست.
18. یا پردوردگار! خواهش های من جاهلانی هستند که با فریاد سرود تورا ناشنوا می کنند. نه! من تنها گوش خواهم کرد.
19. نه من بهترین را برمی گزینم،
بهترین مرا برمی گزیند.
20. میان بیابانی فراخ گسترده بر کرانه ها همه چیز در اشتیاق یک ساقه گیاهی می سوزد که او سری می افشاند و می خندد و دورتر پرواز می کند
21. زندگی عبارت است از جاویدانه شگفت زدگی نو به نو از وجود خویش.
22. نور آفتاب با عریانی معصوم طفلانه ی خود روی این برگ های سبز می خزد. خوشبختانه نمی داند که انسان ها دروغ بر لب دارند.
23. جهان در برابر عاشق خویش نقاب بیکرانگی را از چهره برمی افکند. و اینک چه اندازه خرد است آن، درست مثل یک سرود، یک بوسه بر جاویدانه.
24. انسان کودک نوزاد است و نیروی خودرا در رشد می یابد.
25. خداوند انتظار سپاس را در بهای گلها ای دارد که برایمان فرستاده، اما نه در بهای زمین و نه در بهای آفتاب.
26. مرغ شیفته ی ابر شدن هست و ابر شیفته ی مرغ شدن.
27. خداوند هر صبحِ خود را با شگفتی پر از نشاط استقبال می کند.
28. دل من با ضربات پرغوغا در ساحل کیهان می تپد و نم اشک بر هر چیزی این سخنان را می نشاند: "من تورا دوست می دارم".
29. "ای ماه! چه می خواهی؟"
"آفتاب را سلام کنم و سر راه او کناره بگیرم"
30. درختان پنجره ی مرا لمس می کنند، مثل محرم راز زمین لال.
31. ایا زیبای! تو خودرا در عشق پیدا خواهی کرد، اما نه در تملق آیینه ها.
32. زندگی دارایی خودرا در خواسته های جهان پیرامون و ارزش خودرا در تقاضای محبت پیدا می کند.
33. رودخانه خشک برای سابقه خود سپاس نمی یابد.
34. "ما برگ ها با خشخش پاسخ توفان را می دهیم ولی تو چرا چنین خاموشی؟"
"من که گلی بیش نیستم".
35. در غوغای آبشار چنین ترجیع است: "سرود من از آزادیست".
36. اینک آن دل که ندانم چرا خودرا با سکوت خزان می کند. مگر نه برای آن که کم را هیچ گاه نمی طلبد، نمی خواهد بداند و به یاد آرد.
37. آفتاب نهان می شود تا با انوار خود دریای غرب را روشن کند و سلام آخرین خودرا به شرق می فرستد.
38. درختان چون خستگی زمین سر انگشتان می ایستند، بالا می یازند، تا آسمنان را ببینند.
39. ماهی در آب لال است، دد و دام با هورا زمین را کر می کند، مرغ زیر گنبد آسمان می سراید.
اما انسان در وجود خویش سکوت دریا، غوغای زمین و سرود آسمان را نهفته است.
40. جهان تار های قلب خسته را می لرزاند و آهنگ اندوه را از آن ها بیرون می کشد.
41. او سلاحش را بت خویش ساخت. و اینک پیروزی سلاحش شکست او گردید.
42. ستارگان از شباهت خود با مور شب تاب بیم ندارند.
43. سایه با چادر فروهشته اسرار آمیز و نرم به راه ساکت عشق از پی نور گام بر میدارد
44. سپاس تورا که من چرخی نشدم خردکننده ی جان ها، اما همزمان من همراه آن موجودات زنده هستم که این چرخ در حرکت خود خردشان می کند.
45. عقل تیز است اما وسعت ندارد، در هر قدم گره می خورد اما پیش نمی رود.
46. گاها راههای روزگار من ساکت و بی ثمرند. اینها میدان های باز هستند که به روزهای انباشته از کار و بار من هوا و نور می دهند.
47. انسان در تاریخ خود باز نمی شود اما از طریق مبارزه با آن راه او به سوی سعود می رود.
48. فانوس بلوری شگفتی می کند که چرا فانوس گلی اورا خواهر خویش میداند. اما چون ماه می براید با تبسم ملیح به وی می گوید:
"عزیز من، خواهرک عزیزم!"
49. ما بهم می رسیم و جدا می شویم چنان که مرغان ماهی خوار بر امواج دریا می پرند. ماهی خواران به پرواز دور می شوند، امواج به اطراف می پراکنند، چنین ما نیز دور می شویم.
50. روز من پایان یافت و من مثل قایقی هستم به پهلو نشسته کنار دریا، گوش سپرده به سرود شامگاه امواج.
51. زندگی به ما اهدا شده. تنها آنگاه شایستگی این هدیه را درمی یابیم که آن را اهدا کنیم.
52. آنگاه ما به بزرگواری قرینیم که اگر در صبر بزرگوار باشیم.
53. گنجشک غم طاووس را می خورد که "این قدر دم او سنگین است".
54. هرگز از لحظه نترس – این است سرودی که میخواند جاویدانه.
55. بی راهی کوتاه ترین راه است برای گرد باد و بناخواست هیچستان پایان جستجو های او می شود.
56. در جام من بریز می مرا ای دوست: کف می کند این می در جام دیگران.
57. کمال، جمال می یابد از عشق به ناکامل.
58. سپاس شمع را داشته باشید چون به شما روشنای می بخشد ولی از یاد مبرید کسی را نیز که خود صبورانه در تیرگی ایستاده آن را سر دست می دارد.
--------------------------------
از مجموعه ترجمه روسی آثار رابیندرانات تاگور "نسیم ایا نام کهن را وزید...". مسکو، انتشارات ""اسکیما"، 2011
تدوین مجموعه روسی به کوشش میخایل سینلنیکوف
دل بیدار پر از صوت و صلای امشب
همه تسبیح و تراویح و دعای
هرچه از ماه بکاهد به تو می افزاید
همه نوری و سروری و زیای امشب
ای فلک با زحل و زهره و خورشید مناز
با همه دار و مدارت تو ز مای امشب
نکند که به دلت غصه بیابد راهی
که به تضمین حق از غصه رهای
به سرای تو فرود آمده مرغان جنان1
حیف باشد تو پر جان نگشای امشب
چه شبی هست که بهتر ز هزاران ماه است
کوش تا قسمت خودرا بربای امشب
گر تو هم سوخته یی با کف خاکستر شب
زنگ از آیینه دل بزدای امشب
بنی آدم بنی آدم بنی آدم به خود آی
به خدا که تو نه شاهی نه گدای امشب
بر سر سفره افطار چو کفتار مباش
با ادب باش که مهمان خدای امشب
قدر خود گر نشناسی که شناسد قدرت
حکم بر خویش بکن حکم روای امشب
با خدا باش و به خود باش که این جمعیتی ست
بهر تو کافی گر از جمله جدای امشب
با خدا باش و به خود باش که این سلطنتی ست
که تو اش بر سر اورنگ بیای امشب
رمضانا نه اگر خدمت ما لایق بود
لب به شکوه بر داور نگشای امشب2
رمضانا تو مه مغفرت و مرحمتی
کیست داند به چه اوصاف فزای امشب
به هلالت که به ما ساز حق خویش حلال
به هلالت ز سر صدق برای امشب...
دل بیدار زهی دولت و اقبال تورا
که سلامی و درودی و صلای امشب.3
------
1. اشاره به آیه کریمه: تنزل الملایکه و الروح فیها باذن ربهم من کل امر
2. اشاره به مصرعی از تسبیع "الوداع" رمضان: لا تشتک منا عنده ربنا الرحمان. از ما در نزد پروردگار مهربانمان شکایت مکن.
3. اشاره به آیه کریمه: سلام هی حتی مطلع الفجر.
ЌАДР
,Дили бедор, пур аз савту салої имшаб
.Њама тасбењу таровењу дуъої имшаб
,Њарчи аз моњ бикоњад, ба ту меафзояд
.Њама нуриву суруриву зиёї имшаб
,Эй фалак, бо Зуњалу Зуњраву Хуршед маноз
.Бо њама дору мадорат ту зи мої имшаб
,Накунад, ки ба дилат ѓусса биёбад роње
.Ки ба тазмини Њаќ аз ѓусса рањої имшаб
Ба сарои ту фуруд омада мурѓони љинон,[1]
.Њайф бошад, ту пари љон накушої имшаб
,Чї шабе њаст, ки бењтар зи њазорон моњ аст
.Кўш, то ќисмати худро бирабої имшаб
Гар ту њам сўхтаї, бо кафи хокистари шаб
.Занг аз ойинаи дил бизудої имшаб
,Банї Одам, банї Одам, банї Одам! Ба худ ой
.Ба Худо, ки ту на шоњї, на гадої имшаб
,Бар сари суфраи ифтор чу кафтор мабош
.Боадаб бош, ки мењмони Худої имшаб
,Ќадри худ гар нашиносї, кї шиносад ќадрат
.Њукм бар хеш бикун, њукмравої имшаб
Бо Худо бошу ба худ бош, ки ин љамъиятест
.Бањри ту кофї, гар аз љумла људої имшаб
,Бо Худо бошу ба худ бош, ки ин салтанатест
.Ки туаш бар сари авранг биёї имшаб
,Рамазоно, на агар хидмати мо лоиќ буд
Лаб ба шиква бари Довар накушої имшаб.[2]
Рамазоно, ту мањи маѓфирату марњаматї,
Кист донад ба чи авсоф фазої имшаб.
Ба њилолат, ки ба мо соз њаќи хеш њалол,
Ба њилолат, зи сари сидќ барої имшаб…
Дили бедор, зињї давлату иќбол туро,
Ки саломиву дурудиву салої имшаб.[3]
سپهسالار احمد شاه مسعود
پکول[1] از سر به خاک افکند و فرمود:
"به نام آن که جان احمد از اوست
بقای دودمان احمد از اوست
اگر روزی ز خاک میهن من
بماند این قدر بی قید دشمن
بیفشارم بر آن چون بیستون پای
نجنبم گر جهانی جنبد از جای
پی آزادی میهن بجنگم
وگر از خون دل سازند رنگم..."
سپاهی چشم سوی آن کله بود
که روی خاک مثل قرص مه بود
سپس آن شیرمرد پنجشیری
شهید صدق استاد دلیری
به تعظیمی کله از خاک برداشت
وطن را گوئیا بر فرق بگذاشت
[1] پکول - نوع کلاه
.
همان آثار منصور است این دفتر نمی سوزد
مزن آتش به خاکستر که خاکستر نمی سوزد
ببینم غرق در نار شفق فوج کبوتر را
ستیغ کوه می سوزد پر کفتر نمی سوزد
شب یلدای انسان از فروغش صبح دولت شد
چراغی در جهان مثل دل مادر نمی سوزد
اگرچه یک بخارا دفتر و دیوان در آتش رفت
یقین شد که گمان می سوزد و باور نمی سوزد[1]
مبر ای مرغ مینو جای دیگر آشیان زین باغ
که باغی که شبنم دارد از کوثر نمی سوزد
پی هر مور شبتابی در آتش می زدم خودرا
دلم تا زنده ام بر حال خود دیگر نمی سوزد
از این گلخن که درد میهنم در جان من افروخت
عجب باشد اگر بر خاک من مرمر نمی سوزد
[1] اشاره به کتاب سوزی های گسترده در بخارا و اطراف آن پس از وقوع انقلاب بلشویکی سال 1918 میلادی
